Storythai

ก่อนอื่นกด F5 ด้วยจ่ะ ^^

ไร้สาระสุดๆ เข้ามาเปลี่ยนบีจีใหม่...

*โดนรุมตื้บ*

อ่าน่ะ...ได้อัพสะทีนะคะ แฮ่กๆ  *หอบแดร๊ก หนีลูกฝรั่งมา*

ไม่ได้อัพตั้งน๊านนนน นมๆ ยาน แน่ะ ฮา~ ^___^' คิดถึงแม่มั้ยลูกกก

มีเรื่องจะบ่นอยู่เยอะนะเนี่ย แต่ขี้เกียจพิมแฮะ เอาเท่าที่ได้ละกัน (ระบายออกซะบ้าง)

เออออ...พูดถึงเรื่องระบายๆ เนี่ยๆ เมื่อ 2 วันก่อนพี่ชายแนะนำมา ตอนไปเรียนดรออิ้ง

มันบอก "กินบิวติ•ดริ้งแล้วขี้พรวดพราดเลย" ไอ้เราก็สนใจขึ้นมา "ต้องสีเขียวอ่อนเท่านั้นนะเฟ้ย!"

ก็เลยไปลองซื้อมากินดู 2 ขวด ขวดละ 20 บาท.

....โอ้วซาร่าห์!!! O3O^^^ ขับเคลื่อนได้คล่องตัวยังกะใช้น้ำมันหล่อลื่นเลยค่ะ

พอนั่งปุ๊บ ...ตามแรง Mg ทันทีไม่ต้องเบ่ง ปู้ดดด~ ป้าดดดด~  ฮรุ้ววว อย่างโล่งอ่ะ

เลยรู้สึกดีจริงๆ อยากแนะนำบ้าง 55555+ สีเขียวอ่อนสุดยอดขริงๆ จ้า!~

เอ้าวรุ้ยยย นี่กรุวมัวพิมอะไรอยู่เนี่ย เวลายิ่งน้อยๆ อยู่  - -++

ไม่พูดมากอะไรทั้งนั้น เพราะตรุวง่วงงงงนอนก๊า     *โดนถีบ

เรื่องแรก เป็นอะไรที่ปุบปับเกินคาดมาก...มันคือ...ปรากฏการณ์ธรรมชาติ

กล้องเสียไงฮระ T^T      ฮือออออ~ ใช้ได้ไม่นานก็เริ่มดื้อซะแล้ว แถมกวนตรีนอีกด้วย -*-

แต่โชคยังดี ยังมีประกันส่งศูนย์ซ่อมได้ ไม่เกิน 1 ปี แต่ต้องหาข้ออ้างสารพัดมาโรยหน้าหน่อยนะจ๊ะ ฮ่าๆๆ

ดาการะ...ภายใน 1-2 เดือนนี้ มาอิก็เลยไม่มีอุปกรณ์แชะๆ และลงรูปเลยนะคะ โฮกกก เศร้า!  Y_Y

เรื่องต่อมา...เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา เราได้มีโอกาสไปส่งญาติผู้น่ารักที่สุวรรรภูมิ อยากจะบอก เพิ่งเคยเข้าเป็นครั้งแรก

ข้างในค่อดจะใหญ่เลย กว้างด้วย และที่สำคัญ...แอร์เย็นสบายแอร่ยยยย!~  >^<

ใส่ชุดอยู่บ้านไป...เป็นที่จับตามองสุดๆ (อ้าว กรุมั่นอ่ะ) + ฝรั่งเยอะแสรสสส!

อย่างที่เคยบอกไปแล้ว ว่าญาติเราจะไปเรียนซัมเมอร์ที่ UK (นึกถึงอเมริกา-ฮี่โร่เลยฟร๊ะ)

จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่จะมาพูด แล้วก็ไม่ใช่เรื่องเราด้วย ก็แค่ไปส่ง...วันนั้นเรารู้สึกว่า

มนุษย์เราเนี่ย...ก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่แสนจะอ่อนแอและบอบบาง ยิ่งเป็นตัวเองแล้ว

มันช่างเล็กกระจิดริดซะเหลือเกิน เสียดายนะ ที่ไม่ได้สูบรูปจากมือถือน้ามาให้ดู

(ถึงสภาพน่าทุเรศของตัวเอง ฮา)

ไม่ได้อยากรู้สึกอิจฉา...ไม่ได้อยากรู้สึกเป็นห่วง แต่มันอดไม่ได้..

เออ กรุยอมรับ...คนอย่างชั้นไม่มีค่าพอที่จะให้แกหันมามองหรอก เป็นได้แค่โอตาคุร้ายๆ

เท่านั้นล่ะ!! ไช่ว่าเรายูรินะ...แต่มันอดไม่ได้จริงๆ ก็โอเค...

แกมันมีดวง...โชคชะตากำหนดมาไว้ให้แกต้องเป็นแบบนี้ สักวันนึงแกคงจะตามชั้นทันล่ะนะ

แกคงจะตามทันจนรั้งไว้ไม่ได้ แกอาจจะเป็นที่นิยมขึ้นๆ ไปอีก...

เราอิจฉาเธอ...และอยากให้เธอช่วยหันมามองฉันบ้าง....อย่างที่ฉันแอบมองเธอเมื่อก่อนนี้

...

เอาเหอะ พิอะไรก็พิมไป ไม่สนแล้วโว้ยยย ก็แค่อาศัยไดมาระบายอะไรที่มันคับอกเองอ่ะ

เรื่องสุดท้าย...เป็นโปรที่ใกล้ความจริงขึ้นมาทุกทีแล้ว

บัดนี้ความเป็นเคียวของโซล กำลังจะบังเกิด ถ้าตรุวยังไม่เปิดเทอมซะก่อนน่ะนะ

มีลงงานไว้แล้วด้วย ฮริ้วววว โออิชิ 4 หน้าลาน CTW เดือน พ.ค. นี้ ถึงตอนนั้นกล้องคงได้ละมั้ง

ตอนนี้เหลอส่วนด้าม พยายามทำให้ดีที่สุด เพราะอยากให้ใช้ได้นานๆ ทนทานถึกๆ = =

แต่ก่อนที่จะเสนอหน้าไปลงงาน ตรุวขอแก้สิวก่อนได้ม้ายยยยยย

ตอนนี้สิวเห่อมาก มากชนิดที่ว่าเทียบกับรูปเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว ฮือ ฮรากกกกก TTOTT

บอกได้อย่างเดียวว่า แพ้ฝุ่น...กรุเกลียดฝุ่น...ไอ้ฝุ่นเมิงต๊ายยยย!!!!   *ตบตี

โฮรวววว ไงๆ ก็ดองต่อไปดีกว่า...อิอิ วันจันทรืนี้ไปรับผลสอบแล้ว ไม่รู้เป็นไง

อย่าตกเลยสาธู๊วววว!~ ผ่านฉลุยๆๆ ไม่เอา 0 ไม่เอา ร. อะไรทั้งนั้น เอาแค่ 4 ก็พอฮร้าอาจารย์

งั้นมาอิไปก่อนนะคะ

เอนทรี่นี้ขอเม้นน้อยๆ ไม่อยากให้อ่าน...ไม่อยากให้คิดตาม

เพราะมัน เสื่อมสุโก้ยยยย